Հենց ոտս տնից քաշեցի, տեսեք ով մտավ իմ տուն ու թռավ մարդուս գիրկը, անգամ ամենամտերիմին մի վստահեք , ուշքի չեմ գալիս դրանից հետո

Ես 23 տարեկան եմ, ամուսնացած եմ 1 տարի։
Երկու օր առաջ գնացի ծնողներիս մոտ, հայրս վատ էր, գիշերեցի։ Ամուսինը չեկավ , քանի որ գործը շատ էր, և դա անօգուտ էր։ Այդ երեկո իմ լավագույն ընկերուհին հարբած վիճակում առանց հրավերի եկավ մեր տուն (նա հազվադեպ է խմում, և դա իրեն բնորոշ պահվածք չէ):

Ամուսինս ներս թողեց (նա հանդիպում էր իր ընկերոջ հետ, ամուսնուս վաղուց են ճանաչում), հարցրեց՝ ի՞նչ է պատահել։ Սկզբում ընկերուհիս սկսեց լացել, որ ոչ ոքի պետք չէ, նա միայնակ էր և տխուր, իսկ հետո սկսեց բարձրանալ ամուսնու վրա, սեր խոստովանեց նրան և նաև ասաց, որ ոչ ոք չի իմանա այդ մասին (դե հասկացաք ին կար մտքին):

 

Ամուսինն ասաց, որ հրել է իրեն և անմիջապես տուն տարել (նա ապրում է ինձանից և մորիցս ոչ հեռու)։
Դրանից հետո անմիջապես զանգահարեց ու ամեն ինչ պատմեց։
Ընկերուհին, ինչպես ես էի կարծում, լավն էր: Նա ինձ մեկ անգամ չէ, որ օգնեց, դժվար պահերին այնտեղ էր, միշտ անկեղծորեն ուրախ էր ինձ համար: Դա իմ մտերիմ մարդն էր, բայց ես չգիտեմ, թե ինչպես ներել նման դավաճանությունը։