Հիշում եմ դասարանում մի տղա ունեինք, ում բոլորը ձեռք էին առնում, որովհետև ամեն օր նույն շորերով էր գալիս դասի. երեկ պատահաբա հանդիպեցի փողոցում իրեն ու գիտեք ինչ ասեց ինձ

Հիշում եմ դասարանում մի տղա ունեինք, ում բոլորը ձեռք էին առնում, որովհետև ամեն օր նույն հագուստով էր գալիս դասի: Երբեմն նույնիսկ կեղտոտ էր լինում էտ հագուստը: Բայց ոչ մեկ չէր խորանում պատճառների մեջ, այլ նենց էին անում, որ ինքն իրեն մեկուսացած զգա մյուսներից:

Էտպես էլ եղավ տարիներն անցան, տենց էլ ոչ մի նորմալ ընկեր չգտավ դպրոցում: Նույնիսկ վերջին զանգին ու մյուս քեֆերին ինքը չմասնակցեց: Քիչ թե շատ ես էի հետը մտերմություն անում, լինում էր միասին դաս էինք սովորում: Գիտեի, որ շատ ծանր ֆինանսական խնդիրներ ունեն ու չեն հասցնում, դրա համար նույնիսկ հագուստի գումար չունեին: Բայց հիշում եմ, որ շատ լավ ընտանիք ուներ, կիրթ ու աշխատող, ուղղակի էն ժամանակ գիտեք կյանքն ինչ դժվար էր:

Դպրոցից հետո, կապը կորավ հետը: Գիտեի, որ ընդունվել էր իր ուժերով պոլիտեխնիկ ու էլ ոչինչ չիմացա: Օրեր առաջ փողոցում պատահաբար հանդիպեցի իրեն ու ես նույնիսկ չճանաչեցի իրեն: Ինքն ինձ մոտեցավ, ասեց՝ բարև Նարինե ջան, Արտակն եմ, նույն դասարանից ենք եղել մի 25 տարի առաջ կհիշես: Վայ էնքան էի ուրախացել ու զարմացել:

Նայելիս միանգամից հասկանում էիր, որ բավականին ապահովված ա, մեքենան թանկանոց, հագուկապը սիրուն, ինքն էլ խնամված սիրուն ձյաձյա էր: Բայց փողը իրեն չէր փոխել, կարար ինձ չմոտենար, չբարևեր, բայց չէ խոսեցինք ու հաճելի մի քանի րոպեներ ունեցանք: Էնպես, որ երբեք չգիտես կյանքում ինչ կլինի հետդ, պետք չի մարդկանց ձեռք առնել: