Հարսանիքիս օրը նախկին նշանածս էր զանգել ու հլը ինչ էր ասում. էրկու քարի արանքում էի հայտնվել, բայց վերջում սենց որոշում կայացրեցի

35 տարեկնում վերջապես ամուսնանաում էի ու էտ օրը ծնողներիս համար երկար սպասված էր: Էնքան երջանիկ էին, որ էլ ասելու չէր:

Ես էլ ում հետ պետք ա ամուսնանայի, սիրում ու հարգում էի էտ աղջկան, բայց մինչև ինքը գժի նման մեկ ուրիշին եմ սիրել ու տենց հստատ էլ ոչ մկին չեմ սիրի: Նշանվել էինք, բայց հանգամանքների բերումով վերջում բաժանվեցինք:

Հարսանիքիս օրը նախկին նշանածս զանգել էր ու խնդրում էր, որ չամուսնանամ: Ասում էր, որ սիրում ա ինձ ու մենք կարանք հլը իրար հետ երջանիկ լինենք:

Էրկու քարի արանքում էի հայտնվել, չգիտեի՝ ինչ անեի, բայց վերջում որոշեցի, որ կամուսնանամ ու հետ քայլ չեմ անի: Անցյալը կթողեմ անցյալում, մանավանդ որ մենք բաժանվեցինք հենց նախկին ընկերուհուս մեղքով, ինչքան էլ որ ծանր էր իմ համար:

Ամուսնացա, ամեն բան լավ անցավ, կապրեմ կնոջս հետ մինչև կյանքիս վերջ, բայց չեմ էլ կարա երբեք մոռանամ նախկին նշանածիս, ում գժի պես եմ սիրել;

Ճգիտեմ, ճիշտ քայլի եմ գնացել թե չէ, բայց դե էղածն արդեն էղած ա: