Երեկ սենյակն էի հավաքում, մեկ էլ մարդս եկավ, թե բա կնիկ էս երեխեն հաստատ իմնա, ասի հիմի ինչա եղե, որ անկապ-անկապ խոսում ես, ընենց բան ասեց, որ դաժը ես եմ սկսե կասկածել․ բայց դե գոնե սենց երեխես փող կաշխատի, հորնա քաշե

Երեկ իմ համար նստած կոֆե էի խմում, մեկ էլ տենամ մարդս եկավ, թե բա կնիկ բան ունեմ հետդ խոսալու։ Ասի ինչա եղե, ինչի ես խառնվե իրար։ Ինքն էլ թե բա նկատել ես, որ էս մեր երեխեն ինչքան մեծանում, գնալով մեր հարևան Ազատին ա նմանվում, ոնցոր հեչ իմ տղեն չլնի։ Շշմել մնացել էի, չգիտեյի ինչ պատախսան տամ։ Ասի այ մարդ ինչի հետևից ես ընկե, էտ քեզ ուղղակի թվում ա։

Ասենք ոնցա ջոգե, ախր աչք եմ ասե է։ Ըտենց էլ կա, երեխուս հերը Ազատնա, դե ջահել էի, միամիտ աղջիկ, ըտենց էլա լինում։ Ուղղակի էսքան տարիյա ոչ մեկ ոչ մի բան չի իմացե, սաղից էլ թաքուն եմ պահե, ուղղակի ֆիզիոլոգիան իրանը ասում ա։ Էն պահնա էլի, որ պտուղը ծառից հեռու չի ընկնում։ Էտ Ազատը լավ էլ փողա աշխատում, մնումա տղես էլ էտ առումով իրան քաշի։

Ասենք հալալա էլի իմ դուխին, ով լիներ միանգամից կխառնվեր իրար, դեմքի գույնը կքցեր, իսկ ես էն կարգի վստահ խոսացի, որ մարդս միանգամից հավատաց էլ ուրիշ ավել-պակաս հարցեր չտվեց։ Էտ դուխս մորիցս եմ ժառանգե, իրա դեմը մինչև հիմի էլ խաղ չկա, սաղ հարցերը մենակով լուծում ա։ Հերս էլ խնդալով ասում ա մորդ հետ մենակ դրա համար եմ պսակվե։