Երեկ ասի գնամ տենամ տղես ու հարսս ոնց են ապրում, հասել եմ տեղ զանգ եմ տալիս դուռը բացող չկա, մեկ էլ հարևանը կանչեց իրանց տուն ու նենց բան ասեց որ ամոթից կարմրել էի, հետո էլ իմ աչքերով ամեն ինչը հաստատվեց.

Ժողովուրդ ջան մոտ մի երկու ամիսա, որ տղուս պսակել եմ: Իրանց համար հատուկ առանձին տուն ենք առե, որ իրանց լավ զգան, չդժգոհեն ի վերջո ջահել են թո իրանց ուզածով ապրեն, մենք էլ ինչով կարանք օգնենք: Երեկ էլ տան գործերս պրծա ասի հելնեմ գնամ տենամ ոնց են ապրում, կարում են իրար հետ յոլա գնան, հաց սարքեն, թե չոր ուտելիքների վրա են:

Դե իրանց տունն էլ մի երկու կանգառա հեռու, շատ չէ: Հասել եմ տեղ զանգ ե տալիս դուռը բացող չկա, մեկ էլ դեմի հարևաններից մեկը ինձ տեսավ, թե բա արի իմ տուն մինչև գան, մի ըտենց ոտի վրա կանգնի: Գնացի կոֆե դրեց, մի քիչ խոսացինք: Խոսքի մեջ էլ որ չասեց հարսս ուրիշների հետա ման գալիս, քիչ էր մնում ամոթից կարմրեյի; Ասի ոնց, ինչի ես ըտենց բաներ ասում:

Ինքն էլ թե բա հեսա ամեն ինչ քո աչքով կտենաս: Մի ժամ հետո տենամ հարսս մի հատ ուրիշ տղու հետ ուրախ-ուրախ, խնդալով տունա գալիս, դե տղես էլ էտ ժամերին վեշնի գործիյա: Հելաս ասի էս ինչա կատարվում, խառնվավ իրար, թե բա մամ ջան էս ինչ չի ինչ դու ես մտածում, էս տղեն ուղղակի պիցցայի առաքիչնա: Ասի քո տարիքին դարձել ենք նոր մեծացե, ընենց որ էտ տրյուկները քեզ պահի: