Առավոտ թոռիս հետ տունը մենակ էինք, ես բախչում գործ էի անում, ինքն էլ տունն էր, մեկ էլ գոռոցը լսեցի տնից, ասում էր՝ տատի, արի, հասի. գնացի ու տեսեք՝ ինչ էր էղել, ոտերիս դողը մինչև հիմա չի անցնում

Էսօր առավոտ թոռիս հետ տունը մենակ էինք, տղես ու հարսս ինչպես միշտ գնացել էին աշխատանքի, մենք էլ իրար հետ էինք գնացել:

Ասեցի գնամ, բախչում մի քիչ գործ անեմ, էրեխեն էլ տունն էր, մեկ էլ մի որոշ ժամանակ հետո էրեխու գոռոցն առա, որ կանչում էր՝ տատի, շուտ արի, հասի: Վայ չգիտեմ, թե ոնց եմ հասել տուն, մտքովս հազար բան էր անցնում:

Հասա ու տենամ մարդս ա էկել ու հենց տունը ուշքը գնացել ա, էրեխեն էլ ահավոր վախեցել էր: Շտապ կանչեցինք, էկան ուշքի բերեցին, պարզվում էր ճնշումն էր բարձրացել: Հիմա արդեն լավ ա, բայց մինչև հիմա ոտերիս դողը չի անցնում:

Էրեխես էլ ա ահավոր վախեցել, որ պապիին տենց վիճակում ա տեսել: