Աղջկաս ամուսնացրի, բայց ամեն օր աչքերն ուռած, լացած գալիսա մոտս, եթիմ սկիսուրը տղուն սուտ բաներա ասել, ու հայ-հայա բաժանվում են

Աղջկաս ամուսնացրել եմ բայց ամեն օր լացելով զանգումա ինձ։ Սկիսուրը գլխին նենց բաներա դնում, որ երեխես հազիվա ձեռը դիմանում։ Մարդը բարադիի մեկնա, մոր փեշի տակ մտած մանա գալիս։ Ոնց որ տան տղամարդը մերը լինի։ Ինչ ասումա տղեն խելոք անումա, սեփական ուղեղը չունի, որ կնգան ու երեխուն պաշտպանի։ Երեխես ինչ ասես տեսավ ու քաշեց դրանց ձեռները։ Սուս քւ փուս ամեն ինչ տանումա, բայց էս վերջին ամգամ էն օրին էին հասցրել, որ թոռանս առել ու հոր տուն էր փախել։

Կիսուրը անըմդհատ ամեն արածին անունա դնում, մի բան էլ, որ անումա երեսքվա տալիս։ Իմ աղջիկնա ու ես գիտեմ, որ կյանքում լեզվին չի տա , դրան մի հատ չի պատասխանի։ Էդ այլանդակն էլ երեխուս ներվերը էնքանա կերել, որ երեխես էլ էդ տուն ոտ չի ուզում դնի։ Առավոտ շուտ զարթնել երեխուս գործիա դրել, հանելա լուստրան մաքրելա տվել ինքմ էլ ջանդամվելա հարևանի տուն բոշության։ Թոռս էլ քնից զարթնել լացը կապելա, հարսս իջելա, օրորելա որ քնի, էդ էլ էդ ևոպեինմտել ու երեխուս պարապ տեսելա։

Հիստերիկի նման կպելա երեխուս ջանին, գոռոցը դրել, թե իրան չի լսում ու ինձ ա վիրավորել։ Երեխես էլ ասելա, թե երեխուց կարևոր բան չկա, էդ էլ զանգելա տղուն խաբարա տվել։ Աղջիկս էլ ասելա, թե շոևերը հավաքումա ու մոր տունա գնում։ Երեխես մի շաբաթա մոտսա, բայց մարդը մի անգամ դուռը չբացեց տենա կնիկը ոնցա, որ հա էլ ես դրանց տուն էծ երեպա չեմ ուղարկի