Անբաշար հարսս ասում ա՝ հանկարծ զակատ չանես, բայց ուտելուց առաջինը ինքն ա կանգնած․ Ալարկոտի մեկը

Հարսս իբր թե իմ մասին է մտածում։ Այնքան «հոգատար» է, որ էլ ասելու չէ։ Սկզբում իսկապես մտածոմ էի, թե ասում է՝ ոչինչ մի արա, որովհետև ինքն էր ցանկանում անել ամեն տնային գործ, բայց ոնց հասկացա, բնավ էլ էդպես չէ։

Անբաշարի մեկն է, ամեն հնարավոր առիթով ասում է՝ եկեք այսինչ բանը չանենք, որ հանկարծ ինքն էլ մասնակից չլինի ինչ- որ գործ անելու։

Հիմա էլ ամառվա էս առատ սեզոնին կպել է, թե զակատ հանկարծ չփակես, պահանծոներ չանես։ Ախր ինչի՞ է հիմա բոլորի մոըտ ստում, թե ինքն ընդհանրապես չի սիրում պահածոներ, չէ/ որ լավ գիտեմ, որ հենց մի տարա պահածո ենք բացում, առաջինը ինքն է կողքին կանգնած՝ ուտելու հերթին սպասում։

Գիտի թե հիմա իր նվագի տակ բոլորս պիտի պարենք․ ինչ ուզի, անենք, ինչ չուզի, հանկարծ չանենք։ Էլ չգիտի գլխի գալիքը։ Լավ էլ փակելու եմ, իմ տղայի համար եմ անելու, ալարկոտի մեկը։