Սկեսուրս առավոտ հելնում ա, ինչքան կարա քսվում, բմբուլներով շորերը հագնում ու ճեմում ա, ինձ էլ ասում ա՝ ինչքան ուժ ունես գեշ ու անխնամ ես. էսօր չդիմացա, տեսեք՝ ինչ ասեցի

Սկեսուրս իրան միշտ խնամված ու սիրուն ա պատկերացնում ինչքան կարա քսվելով, մեկ էլ իրա վեչեռնի բմբուլներով շոերը հագնելով:

Էս վեջերս վափշե ցնդել ա, լույսը բացվում ա թե չէ, ինչքան կարա քսվում ա, էտ բմբուլներով շորերն էլ հագնում ու սկսում տան մեջ ճեմել:

Ամբողջ տան հոգսը իմ վրայա, ինքը մի հատ մատը մատին չի տալիս: Էտ ամեն ինչի հետ մեկտեղ էլ էսօր ֆռաց ինձ ասեց, թե բա ահավոր գեշ ու անխնամ ես: Իմ նեռվերն էլ էլ չհերիքեց, չկարացի սուս մնամ:

Ֆռացի, ասեցի նախ գեշն ու անխնամը դու ես, իացի, որ մենակ քսվելով խնամված չեն դառնում ու երկրորդ, որ մի հատ մատդ մատիդ տաս, ձեռիցս փուշ հանես, մի բանով օգնես, կարող ա ես էլ ժամանակ գտնեմ ինձնով զգաղվելու:

Ձենը դուս չէկավ, չէր սպասում, որ կարող ա նման ձևով պատասխանեմ իրան: Այ սենց պետք ա ի անգամ լավ պատասխանել, որ երկորդ անգամ չշշկռվի նման բան ասի: