Ֆուրշետ սարքող եմ, էն օրը 40 տարեկան հարսն արածս ոչ մի բան չէր հավանում, ես էլ տեսեք՝ ինչ ասեցի դրան

Ֆուրշետ սարքող եմ ու ամբողջ գյուղում միակն եմ, ով էդ գործն է անում։ Այսինքն՝ ամբողջ գյուղի հետ շփվում եմ, բոլորի տուն մտնում- դուրս եմ գալիս, ու էսքան ժաանակ չի եղել մեկն, ով ասի՝ ձեր արած գործը չհավանեցի։

Իհարկե, միշտ էլ լավ եմ տանում, երբ հարսները կամ ամուսնացողների ընտանիքի անդամները գալիս են ու ինչ- որ շտկումներ անում։ Պարզ է՝ իմ հարսանիքը չէ, որ իմ ուզած ձևով պատրաստեմ ձևավորումներն ու ուտեստները, նրանք ինչպես ուզում են, այդպես էլ պիտի արվի։ ԲԱյց այս մի դեպն ուրիշ էր։

Ուրեմն՝ մի տանը մնացած հարս, ով 40 տարեկան էր, գալիս էր ու խառնվում իմ աշխատանքին։ Րոպեն մեկ ասում էր՝ ես եմ հարսը, ինձ դուր չի գալիս, այսինչ բանը փոխեք։ Ոչ մի բանի հավան չէր, ես էլ որոշեցի սրան սենց դաս տամ։

Երբ էլի մոտեցավ, որ բողոքի, ասեցի․

-Աղջիկ ջան, հազար տուն եմ մտել, հազար անգամ պատրաստել ու ձևավորել եմ ու մի բան եմ հասկացել, ձևավորումը սիրուն ու ոչ սիրուն չի լինում, լինու է հարսանիքի հարսի նման։

Խելոքացավ, գնաց տեղը նստեց։ Արդեն շատ էր իրեն վերապահում։