Ինչպե՞ս կարողացա նորից վստահել այս դավաճանին

Իմ թիկունքում դժբախտ ամուսնություն է, ես լքել եմ ամուսնուն, երբ դուստրս 2 տարեկան էր բռնության պատճառով։ Արդեն 12 տարի է, ինչ մենակ եմ մեծացնում աղջկաս՝ առանց որևէ աջակցության և օգնության։ Այնպես է ստացվել, որ 2004-ին նա թաղել է մորը, 2009-ին՝ հորը, իսկ նախկին ամուսինը խուսափում է ալիմենտ վճարելուց։

Բայց 3 տարի առաջ նորից սիրահարվեցի, մտածեցի, որ այդ մարդը լավն է, և նրա ընտանիքը կարծես լավ է ընդունում նրան։ Ութ տարվա անհաջող ամուսնություն էլ ունի իր թիկունքում, կնոջ առողջական խնդիրների պատճառով չեն կարողացել երեխաներ լույս աշխարհ բերել։ Ես իսկապես երեխա խնդրեցի, և ես, խելահեղ սիրահարված լինելով, արագ հղիացա։

Ժամանակն անցավ, և ես այդպես էլ չտեսա խոստացված ԶԱԳՍ-ն ու մատիս մատանին։ Բայց ամեն անգամ, երբ խոստանում էր, որ շուտով արձակուրդ է լինելու, հետո ստորագրում էինք։ Ի վերջո, ես միայնակ մայր եմ։ Իսկ հայրիկը գնալով ավելի ու ավելի հաճախ է քշում այլ աղջիկների հետ, ներողություն է խնդրում ու ամեն ինչ նորից կրկնվում է։

Ես այնքան հոգնած եմ, նա էլ ինձ թույլ չի տալիս գնալ և չի ուզում նորմալ ապրել ինձ հետ։ Ամեն օր ինքս ինձ նախատում եմ, որ ծերության ժամանակ նման սխալ եմ թույլ տվել։ Իսկ ինչպե՞ս վստահել մարդկանց հիմա։