Տատիիս ծերանց էինք տարել, բայց մի քանի օր հետո գնացել, խնդրել ենք, որ հետ գա. ահա, թե ինչ էինք իմացել

Տատիս արդեն տարիքով շատ մեծ էր, մենք էլ փոքր տան մեջ հազիվ էինք ապրում: Էրեխեքին քնելու տեղ չկար, իրար գլխի էինք սաղս լցված, գոռոց, ճվոց:

Մի խոսքով, որոշեցինք տատիին տանենք ծերոնց: Ասեցինք համ իրա համար լավ կլինի, իրա հասակակիցների հետ կշփվի, հանգիստ կլինի, էս էրեխեքի գոռոցներից չի նեղվի, համ էլ տանը տեղ կազատվի, կկարանանք գոնե իրա սենյակում էրեխեքին քնացնենք:

Մի քանի օր անցավ ու շատ պատահական իմացանք, որ տատիս մի հատ տուն ունի, որի մասին ոչ մեկ չգիտի, ոչ մեկին չի ասել: Էտ տունն իրա անունով ա: Էն որ գնացել, խնդրել, աղաչել ենք, որ տուն գա, դե ինքն էլ շատ լավ հասկանում էր, թե ինչի համար ենք ուզում իրան հետ տանենք տուն:

Մի կերպ ենք բերել: Հլը տենանք էտ տունը մեր անունով կանի, թե չէ: